Saccë na còsa cusèlla,
iè ffinë e tanda bbèlla…TINGHË TINGHË JIVË PA: VIJË,
AFFRUNDAIË MALỊNGUNIJË;
SË NUNN_ÈRË PË UÓCCHIË TUÓRTË
TINGHË TINGHË FUSSË MMUÓRTË.Chë gghiè?
“Saccë na còsa cusèlla, iè ffinë e tanda bbèlla…”, so una cosa cusella, che è fine e molto bella: è l’introduzione di ogni indovinello agromontese, indovinelli che vanno oltre il significato apparente delle parole.
TINGHË TINGHË andava (JIVË) per la via, incontrò (AFFRUNDAIË) malinconia, se non era per occhi storti (UÓCCHIË TUÓRTË), TINGHË TINGHË sarebbe morto (FUSSË MMUÓRTË).
TINGHË TINGHË went (JIVË) on his way, met (AFFRUNDAIË) melancholy, if it were not for crooked eyes (UÓCCHIË TUÓRTË), TINGHË TINGHË would have died (FUSSË MMUÓRTË).
TINGHË TINGHË siguió (JIVË) su camino, encontró (AFFRUNDAIË) la melancolía, si no fuera por los ojos torcidos (UÓCCHIË TUÓRTË), TINGHË TINGHË habría muerto (FUSSË MMUÓRTË).
TINGHË TINGHË est parti (JIVË) sur son chemin, a rencontré (AFFRUNDAIË) la mélancolie, s’il n’y avait pas eu les yeux crochus (UÓCCHIË TUÓRTË), TINGHË TINGHË serait mort (FUSSË MMUÓRTË).
Il paese degli indovinelli 